Haftalardır gidiyorsunuz. Konuşuyorsunuz, anlatıyorsunuz, eve dönüyorsunuz. Ve bir gün kendinize soruyorsunuz: “Ben bu terapiye başladığımdan beri ne değişti?” Cevap aklınıza gelmiyor.
“Terapi işe yaramıyor” hissi, danışanın terapiye başladığından bu yana beklediği değişimi göremediğini düşünmesidir; bu his sürecin gerçekten tıkandığını da, ilerlemenin fark edilmeyen bir biçimde sürdüğünü de gösterebilir.
Bu, terapide olan hemen herkesin bir noktada yaşadığı bir an. Bazen gerçekten bir şeylerin değişmesi gerektiğini gösterir, bazen de ilerlemenin göründüğünden farklı bir biçimde gerçekleştiğini. Bu yazıda bu hissin olası nedenlerini, ilerlemenin nasıl anlaşılacağını ve ne yapılabileceğini anlatıyorum.
Kısa cevap
- Terapide ilerleme düz bir çizgi değildir; duraklamalar ve geri dönüşler olağandır.
- “İşe yaramıyor” hissinin pek çok nedeni olabilir: gerçekçi olmayan beklenti, belirsiz hedef, yaklaşım uyumsuzluğu, konuşulmayan bir konu ya da hayatın o dönemdeki ağırlığı.
- En önemli adım, bu hissi terapistinizle konuşmaktır. Araştırmalar, ilerlemenin düzenli izlenip terapistle paylaşıldığı terapilerde, özellikle yolunda gitmeyen süreçlerde sonuçların iyileştiğini gösteriyor.
- Konuştuktan sonra da değişen bir şey olmazsa, başka bir yaklaşım ya da başka bir terapist düşünmek hakkınızdır.
Önce: İlerleme neye benzer?
İlerlemeyi çoğu zaman “artık hiç kaygılanmıyorum” ya da “sorunum bitti” gibi net bir sonuçla ölçmeye çalışırız. Oysa değişim genellikle daha sessizdir.
- Aynı durum eskisi kadar sarsmıyor
- Zor bir duygudan daha çabuk toparlanıyorsunuz
- Tepki vermeden önce durabildiğiniz anlar oluyor
- Kendinizle daha az sert konuşuyorsunuz
- Eskiden kaçındığınız bir şeyi yaptınız
- “Bunu neden yapıyorum?” sorusuna artık bir cevabınız var
- Yakınlarınız sizde bir değişiklik fark ediyor
Bunlar gözden kaçar, çünkü yavaş olurlar ve insan kendi değişimine içeriden bakar. Seansların başında ne için geldiğinizi ve o zamanki hâlinizi hatırlamak, aradaki farkı görmeyi kolaylaştırır.

Araştırmalar ne söylüyor?
Psikoterapi araştırmaları birkaç tutarlı bulgu sunuyor:
- İyileşme çoğunlukla erken başlar. Değişimin önemli bir bölümü ilk seanslarda ortaya çıkar; sonrasında hız yavaşlar. Bu, sonraki seansların değersiz olduğu anlamına gelmez; daha köklü değişiklikler daha uzun sürer (Howard ve ark., 1986).
- Herkes fayda görmez. Çalışmalar, danışanların bir bölümünün terapiden yeterince yararlanmadığını, küçük bir bölümünün ise kötüleştiğini gösteriyor. Bu, konuşulması gereken bir gerçek (Lambert, 2013).
- Terapistler bunu her zaman fark etmez. Michael Lambert’in çalışmaları, terapistlerin danışanlarının kötüye gittiğini öngörmekte zayıf olduğunu ortaya koydu (Hannan ve ark., 2005).
- Düzenli geri bildirim işe yarıyor. Danışanın ilerlemesinin kısa ölçeklerle düzenli izlendiği ve bunun terapistle paylaşıldığı çalışmalarda, özellikle yolunda gitmeyen terapilerin sonuçları iyileşti (Lambert ve ark., 2018).
Bu son bulgu şunu söylüyor: “İlerlemiyorum” demeniz, terapiye zarar vermez; onu düzeltme fırsatı verir.
Neden ilerlemiyormuş gibi hissedebilirsiniz?
1. Beklenti gerçekçi değil
Yıllardır süren bir örüntünün birkaç seansta değişmesini beklemek hayal kırıklığı yaratır. Süreye dair genel çerçeveyi Terapi Ne Kadar Sürer? yazısında anlatmıştım.
2. Hedef belirsiz
Nereye gittiğinizi bilmiyorsanız, yol alıp almadığınızı da bilemezsiniz. “Daha iyi hissetmek” bir hedef değil, bir dilektir. “Toplantılarda söz alabilmek” ya da “Haftada en az dört gece kesintisiz uyumak” bir hedeftir.
3. Yaklaşım ihtiyaca uymuyor
Somut araçlar bekleyen biri için yapılandırılmamış bir terapi, kendini anlamak isteyen biri için ise tümüyle beceri odaklı bir çalışma tatmin edici olmayabilir. Terapistin ne yaptığına dair çerçeveyi Terapist Ne Yapar? yazısında anlatmıştım.
4. Asıl konu konuşulmuyor
Bazen terapi, çevresinde dolaşılan bir konu yüzünden ilerlemez. Utanılan, korkulan ya da “bununla ilgisi yok” denilen şey çoğu zaman tam merkezdedir. Bunu Terapist Yargılar mı? yazısında ele almıştım.
5. Değişim seansla sınırlı kalıyor
Terapi haftada bir saattir; hayat geri kalan yüz altmış yedi saatte yaşanır. Seansta fark edilenler dışarıda denenmezse, anlamak tek başına davranışı değiştirmez.
6. Hayat şu an çok ağır
Devam eden bir kriz, zorlayıcı bir ilişki, maddi sıkıntı ya da süregelen bir hastalık varken terapinin yapabildiği, bazen yalnızca ayakta kalmanıza yardım etmektir. Bu da bir işlevdir, ama ilerleme gibi hissettirmez.
7. Terapistle ilişkide bir sorun var
Anlaşılmadığınızı hissediyor, terapistinize güvenemiyor ya da onun yanında rahat edemiyorsanız, terapi ilerlemekte zorlanır. İlişkinin niteliği, sürecin gidişiyle ilişkili en tutarlı etkenlerden biridir (Flückiger ve ark., 2018); bunu Terapötik İttifak Nedir? yazısında anlatmıştım.
8. Daha kötü hissetmek bazen sürecin parçası
Yıllardır bastırılan bir konuya yaklaşmak, başta daha kötü hissettirebilir. Geçici bir kötüleşme ile haftalar süren bir gerileme aynı şey değildir; ikincisi mutlaka konuşulmalıdır.
9. Başka bir şey gerekiyor
Bazı durumlarda psikoterapi tek başına yeterli olmaz ve bir hekim değerlendirmesi, ilaç tedavisi ya da tıbbi bir inceleme gerekir. Bunu değerlendirmek terapistin sorumluluğundadır.

Ne yapmalı?
Terapistinizle konuşun
En zor ve en önemli adım. Pek çok danışan terapistini kırmaktan ya da “nankör” görünmekten çekinir ve bunun yerine sessizce terapiyi bırakır (Blanchard ve Farber, 2016; Swift ve Greenberg, 2012). Oysa bu konuşma, terapinin en verimli seanslarından birine dönüşebilir.
Şöyle başlayabilirsiniz:
- “Son haftalarda ilerlediğimi hissetmiyorum ve bunu konuşmak istiyorum.”
- “Seanslardan ne yapacağımı bilemeden çıkıyorum.”
- “Başta koyduğumuz hedeflere bir bakabilir miyiz?”
İyi bir terapist bunu savunmaya geçmeden dinler, sizinle birlikte neyin işlemediğini anlamaya çalışır ve gerekirse yöntemi değiştirir.
Hedefleri birlikte gözden geçirin
Ne için geldiniz? O hedef hâlâ geçerli mi? Ona doğru yol aldınız mı? İlerlemeyi nasıl anlayacaksınız?
Kendi payınıza bakın
Dürüstçe sorulacak sorular: Seanslara düzenli gidiyor muyum? Asıl konuyu açtım mı? Konuşulanları dışarıda denedim mi? Terapistime gerçekten ne düşündüğümü söylüyor muyum?
Bir süre belirleyin
Konuştuktan ve bir değişiklik yaptıktan sonra, birkaç seans içinde bir fark hissedip hissetmediğinize bakın.
Gerekirse değiştirin
Konuşmanıza rağmen bir şey değişmiyorsa, başka bir yaklaşım ya da başka bir terapist düşünmek başarısızlık değil, kendi sürecinize sahip çıkmaktır. Bunu Terapist Değiştirmek yazısında ele alıyorum.
Hemen konuşulması gereken durumlar
- Haftalardır giderek daha kötü hissediyorsanız
- Kendinize zarar verme düşünceleri ortaya çıktıysa ya da arttıysa
- Terapistiniz sınırları aşan bir davranışta bulunduysa
- Seanslardan her seferinde bunalmış ve dağılmış çıkıyorsanız
Kendinize zarar verme düşünceleriniz varsa beklemeyin; terapistinize, bir psikiyatriste, en yakın acil servise ya da 112’ye ulaşın.
Sık sorulan sorular
Terapide kaç seansta fayda görülür?
Tek bir sayı yok. Araştırmalarda değişimin önemli bir bölümü ilk seanslarda başlar, daha köklü değişiklikler ise daha uzun sürer. Pek çok kişi ilk birkaç seansta en azından anlaşıldığını ve bir yön bulunduğunu hisseder. Aylardır hiçbir değişiklik yoksa bunu terapistinizle açıkça konuşmanız gerekir.
Terapiye başladıktan sonra daha kötü hissetmek normal mi?
Zor konulara yaklaşırken geçici bir zorlanma olabilir; yıllardır bastırılan bir konuyu açmak başta daha kötü hissettirebilir. Uzun süren ya da giderek artan bir kötüleşme ise sürecin doğal parçası sayılmaz ve terapistinizle konuşulmalıdır. Kendinize zarar verme düşünceleri ortaya çıktıysa beklemeden destek alın.
Terapiste işe yaramıyor demek onu kırar mı?
Kırmaması gerekir. Bu, terapistin duymaya ihtiyaç duyduğu bir bilgidir ve bunu savunmaya geçmeden karşılamak onun mesleki sorumluluğudur. Araştırmalar, ilerlemenin düzenli izlenip terapistle paylaşıldığı terapilerde özellikle yolunda gitmeyen süreçlerin sonuçlarının iyileştiğini gösteriyor. Bu konuşma sürecin yönünü değiştirebilir ve terapinin en verimli seanslarından birine dönüşebilir.
Terapi herkese iyi gelir mi?
Hayır, her zaman değil. Araştırmalar terapiye başlayanların çoğunun fayda gördüğünü, ancak bir bölümünün yeterince yararlanmadığını ve küçük bir bölümünün kötüleştiğini gösteriyor. Fayda görmüyorsanız bu sizin başarısızlığınız değildir; hedefleri, yaklaşımı ya da terapisti değiştirmek, gerekirse bir hekim değerlendirmesi istemek sürece sahip çıkmanın yollarıdır.
Bu yazı genel bilgilendirme amaçlıdır; bir değerlendirme ya da tedavinin yerini tutmaz.
Kaynaklar
- Blanchard, M., & Farber, B. A. (2016). Lying in psychotherapy: Why and what clients don’t tell their therapist about therapy and their relationship. Counselling Psychology Quarterly, 29(1), 90–112. https://doi.org/10.1080/09515070.2015.1085365
- Flückiger, C., Del Re, A. C., Wampold, B. E., & Horvath, A. O. (2018). The alliance in adult psychotherapy: A meta-analytic synthesis. Psychotherapy, 55(4), 316–340. https://doi.org/10.1037/pst0000172
- Hannan, C., Lambert, M. J., Harmon, C., Nielsen, S. L., Smart, D. W., Shimokawa, K., & Sutton, S. W. (2005). A lab test and algorithms for identifying clients at risk for treatment failure. Journal of Clinical Psychology, 61(2), 155–163. https://doi.org/10.1002/jclp.20108
- Howard, K. I., Kopta, S. M., Krause, M. S., & Orlinsky, D. E. (1986). The dose–effect relationship in psychotherapy. American Psychologist, 41(2), 159–164. https://doi.org/10.1037/0003-066X.41.2.159
- Lambert, M. J. (2013). The efficacy and effectiveness of psychotherapy. M. J. Lambert (Ed.), Bergin and Garfield’s handbook of psychotherapy and behavior change (6. baskı, s. 169–218) içinde. Wiley.
- Lambert, M. J., Whipple, J. L., & Kleinstäuber, M. (2018). Collecting and delivering progress feedback: A meta-analysis of routine outcome monitoring. Psychotherapy, 55(4), 520–537. https://doi.org/10.1037/pst0000167
- Swift, J. K., & Greenberg, R. P. (2012). Premature discontinuation in adult psychotherapy: A meta-analysis. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 80(4), 547–559. https://doi.org/10.1037/a0028226